Eg var faðirleysur

Eg sá ongantíð pápa mín, og mamma mín doyði, tá eg var sjey ára gamal.

„Eg var umleið níggju ára gamal og hevði framvegis barnsligar spurningar, so sum: ‘Um eg teski mína bøn, hoyrir Gud meg so?’

Eg hevði nógv ósagt innan í mær og hugsaði um, um hann kundi hoyra meg. Nógv av hesum kom av, at eg ikki hevði ein veruligan pápa. Eg tráaði eftir at hava onkran, sum kundi vera mær ein pápi og lurta eftir mær.

Eg sá ongantíð pápa mín, og mamma mín doyði, tá eg var sjey ára gomul.

Eitt bíbliuvers, sum hevði sera stóran týdning fyri meg tá, var Jóhannes 1,12: ‘Men so mongum, sum tóku ímóti honum, teimum gav hann mátt til at verða Guds børn, teimum, sum trúgva á navn hansara.’

Tað var ein sorg at vera uttan foreldur. Eg dámdi ongantíð orðið ‘faðirleysur’. Eg vildi ikki kennast tað, og tí hevur hetta versið havt stóran ávirkan á lív mítt.

Í dag eri eg pápi at trimum børnum. Tað er ein sera eyðmýkjani og kærleiksrík uppliving. Eg biði um eitt langt lív, ikki tí at eg elski lívið so nógv, men tí at eg vil, at børn míni skulu hava ein pápa og ikki ganga ígjøgnum tað sama, sum eg fór ígjøgnum.

Tað er heilt ótrúligt at vera foreldur. Eg skilji í veruleikanum ikki, hvussu Gud elskar okkum. Vit fara ongantíð at skilja til fulnar Guds kærleika. At vera foreldur hevur fullkomiliga broytt mína fatan av mær sjálvum.

Sum pápi veit eg, at eg elski børn míni av hjarta, men eg veit eisini, at eg ikki altíð eri fullkomin. Men at kenna ein pápa, sum er fullkomin og kærleiksríkur, sum fyrigevur syndir mínar, hann hoyrir meg, kallar meg sítt barn og hevur úthelt sín kærleika í hjarta mítt – tað er ótrúligt.

Kelda: Bible Society, UK.